Ovakve strukture mogu poslužiti kao nesvakidašnji pregradni zidovi u enterijeru ili kao fasadna platna.

Zidovi od opeke, koji imaju složenu geometriju teško mogu da budu izvedeni klasičnim zidanjem. Kada se zahteva velika preciznost, za slaganje opeke koriste se industrijski roboti. Neke istraživačke grupe u svetu, kao što su NCCR (Swiss National Center of Competence in Research), Lab School of Washington, Archi-Union Architects, Gramazio i Kohler i drugi već primenjuju zidanje robotom i kreiraju veoma zanimljive rezultate.

U novosadskom Centru za digitalni dizajn pri Fakultetu tehničkih nauka istražuju se mogućnosti zidanja robotom.

 

U Centru za digitalni dizajn, Fakulteta tehničkih nauka u Novom Sadu takođe se primenjuje ovakav proces, samo u manjoj razmeri. Osmišljavanje zida koji na ovaj način može da bude izveden i upravljanje robotom je isto bez obzira na razmeru, te u ovom članku predstavljamo zanimljivosti vezane za načine projektovanja i izvođenja zidova od opeke.

Odnos estetike i stabilnosti

Da bi se napravio zakrivljeni zid od opeke, sve što je potrebno je odrediti željeni profil datog zakrivljenog zida, vodilju, u osnovi. Zatim, ukoliko se opeke postavljaju pod različitim uglovima da bi kreirale dinamiku i senke, neophodno je proveriti da li je tako dizajniran zid stabilan, odnosno da li sve opeke imaju dovoljan oslonac. Uzimajući u obzir da je ceo proces automatizovan, promena početnih krivih daje odmah vidljive rezultate, te nije teško uraditi evaluaciju stabilnosti i estetskog izgleda (slika 1). Bitno je naglasiti da zbog kubičnog oblika opeke, nije moguće spojiti dodirne strane opeke, te će zakrivljeni zidovi biti perforirani.

Slika 1 – levo – odabir željenog profila i linije vodilje u osnovi; sredina – generisanje strukture od elemenata nalik na opeku; desno – priprema i proces fabrikacije pomoću industrijskog robota

Slika u zidu od opeke

Još jedna interesantna mogućnost u dizajnerskom pogledu jeste generisanje slika na datoj strukturi od opeke, što se postiže rotacijom opeke oko svog težišta. U ovakvom pristupu, potrebno je definisati određenu rastersku sliku kao ulazni podatak (Slika 2 gore). Takođe, veličina rasterske slike treba da je proporcionalna veličini strukture i da detalji na slici ne budu sitniji od same opeke. Primenom digitalnih alatki, izvlače se podaci o tonovima piksela na određenoj poziciji rasterske slike. Zatim se dati podaci transformišu da bi se odredila rotacija svake opeke. Tamnije boje piksela na slici se podešavaju da generišu veće vrednosti uglova rotacije, dok svetle boje generišu manje vrednosti uglova rotacije opeke. Na taj način rotirane strane opeke, kao i nastale perforacije doprinose formiranju slike u oku posmatrača. Maksimalna količina rotacije mora biti ograničena na unapred zadatu vrednost, kako bi struktura i dalje ostala stabilna (slika 2 dole).

Slika 2 – gore – Rasterska slika zadata kao ulazni podatak; dole – struktura od elemenata nalik na opeku raspoređena i zarotirana da nalikuje na zadatu sliku

Roboti zidari

Nakon finalizacije dizajna, podaci o pozicijama ciglica se pripremaju za industrijskog robota, koji uzima elemente sa mesta gde su skladištene i prenosi ih na odgovarajuću poziciju (Slika 3).

Slika 3 – Promenom ulaznih krivih, zadata struktura se priprema za fabrikaciju pomoću industrijskog robota

Korišćenjem ovakvog automatizovanog procesa, moguće je izvesti dizajnerski različite zidove od opeke. Ovakve strukture mogu poslužiti kao nesvakidašnji pregradni zidovi u enterijeru ili kao fasadna platna.

Autor: Marko Jovanović; foto: Centar za digitalni dizajn, FTN Novi Sad

Srodni članci na portalu Gradnja.rs: