Marica Šuput, profesorka koja je generacije učila da razumeju arhitekturu
Pamtićemo je kao strogog i odgovornog predavača, požrtvovanog mentora, ali i lafovski nastrojenu ženu, koja je sa osmehom na licu pomagala svima oko sebe.
Istoričarka umetnosti i profesorka Marica Šuput, koja je generacije studenata uvela u proučavanje srednjovekovne arhitekture, preminula je u septembru. Vest o njenoj smrti do mnogih kolega stigla je tek nakon što je 18. septembra ispraćena na kremaciju, pa nisu imali priliku da se od nje oproste.
Svojim trudom, zalaganjem i istrajnošću zadužila je mnoge kolege, bez obzira da li su krenuli njenim istraživačkim stopama ili nastavili usavršavanje u drugoj oblasti istorije umetnosti.
Prvi laureat Nagrade Spomen-zbirke Pavla Beljanskog
Dr Marica Šuput rođena je 1943. godine u Otočcu. Diplomirala je 1968. godine na Odeljenju za istoriju umetnosti Filozofskog fakulteta Univerziteta u Beogradu sa temom Manastir Banjska, pod mentorstvom Dr Vojislava Koraća. Za ovaj rad proglašena je prvim laureatom Nagrade Spomen-zbirke Pavla Beljanskog za 1967./68. godinu.
Uspešno nastavlja svoje usavršavanje na postdiplomskom programu u Grčkoj, a potom se vraća u Beograd, gde završava magistarske i doktorske studije na katedri za Istoriju arhitekture, gde vremenom postaje redovni profesor.
Bila je istaknuti stručnjak iz oblasti srpske i vizantijske srednjovekovne arhitekture, arhitektonske plastike i crkvenog graditeljstva, ali i srpske graditeljske tradicije u postvizantijskom periodu.
Gostovala je kao predavač na Univerzitetu na Kritu, učestvovala na više međunarodnih kongresa i simpozijuma u zemlji i inostranstvu.
Gostovala je kao predavač na Univerzitetu na Kritu, učestvovala na više međunarodnih kongresa i simpozijuma u zemlji i inostranstvu. Bila je član uredništva časopisa Zograf , Hilandarskog odbora SANU i Nacionalnog komiteta za vizantologiju, ali i u upravnim odborima Muzeja afričke umetnosti, Primenjene umetnosti i Narodnog muzeja u Beogradu.
Bila je u stručnim komisijama Republičkog zavoda za zaštitu spomenika kulture, Ministarstva kulture i Ministarstva nauke i životne sredine. Obavljala je i funkciju dekana Filozofskog fakulteta u Beogradu.
Naučni radovi, monografije i istraživanja
Iza sebe je ostavila više naučnih radova i nekoliko vrednih monografija, kao što su Manastir Banjska, Srpska arhitektura u doba turske vlasti 1459-1690, Spomenici srpskog crkvenog graditeljstva XVI – XVII vek i koautor nezaobilazne monografije Arhitektura vizantijskog sveta, koju je objavila u koautorstvu sa profesorom Vojislavom Koraćem i Rayonnement de Byzance sa Tanjom Velmans i Vojislavom Koraćem.
U središtu njenih istraživanja nalazila su se pitanja arhitektonskog ukrasa i njegovog mesta u oblikovanju srednjovekovnog pravoslavnog hrama. Pisala je o arhitektonskom ukrasu spoljne priprate i crkve kralja Milutina u Hilandaru, o carigradskim izvorima arhitekture crkve Sv. Nikole u Kuršumliji, ali i o problemu kontinuiteta kultnog mesta u arhitekturi srpskih zemalja i vizantijskog sveta.
Na teren je odlazila sa papirima i olovkama, a za potrebe svojih istraživanja, ručno je iscrtavala izglede, osnove i preseke svih objekata.
Bila je jedna od poslednjih istraživača koja je na teren odlazila sa papirima i olovkama, a za potrebe svojih istraživanja, ručno iscrtavala izglede, osnove i preseke svih objekata, na šta su nam ukazivali glavaš i ostali lenjiri, šestari i drugi crtaći pribor, koji su do poslednjih dana stajali u njenom kabinetu.
Time je ukazivala da istoričar umetnosti koji se bavi istorijom arhitekture, pored znanja iz oblasti estetike, mora imati tehnička znanja, kako bi što bolje razumeo i u svojim istraživanjima razjasnio neku arhitektonsku pojavu.
Govorila je engleski, francuski i grčki jezik, bez koji nije moguće istraživati i razmenjivati informacije sa svetskim stručnjacima iz oblasti vizantologije.
Neostvarena želja požrtvovanog mentora
Saznavši da sam završio srednju Arhitektonsku tehničku školu i da su mi samim tim bliska tehnička znanja, ponudila mi je mentorstvo na nekoj temi iz oblasti srednjovekovne arhitekture, sa željom da joj budem poslednji diplomac pre odlaska u penziju. Međutim, životne okolnosti su imale drugačije planove…
Uvek ćemo je pamtiti kao strogog i odgovornog predavača, požrtvovanog mentora, ali i lafovski nastrojenu ženu, koja je sa osmehom na licu pomagala svima oko sebe.
